ciekawostki----->św.Mikołaj,

Ciekawostki


Rovaniemi Lahti sauna nokia

Rovaniemi


Arktikum

Rovaniemi to czyste, sympatyczne miasteczko, położone nad zlewającymi się tu rzekami Kemijoki i Ounasjoki. Swój rozwój zawdzięczało rzekom, którymi spławiano drewno i futra z bogatych w zwierzynę lasów północy. Wojna przyniosła Rovaniemi rozległe zniszczenia, więc nie ma co szukać w mieście zabytków. Atmosferę dawnych, pionierskich czasów można odnaleźć jedynie w muzeum, gdzie jedna z ekspozycji pokazuje Rovaniemi z początku wieku.
weście do Arcticum



Arktikum, muzeum północy, jest najciekawszym obiektem stolicy Laponii. Zbudowane został według kontrowersyjnego projektu duńskich architektów. Swoim kształtem symbolizuje bramę wiodącą za krąg polarny. Z zewnątrz widać tylko długi szklany tunel, wnętrze jest zadziwiająco bogate i przestronne. Największa kubatura obiektu kryje się pod ziemią- około 9000 m3. Jeden z najciekawszych działów prezentuje zorze polarne, wyjaśnia sposób ich powstawania, pokazuje fotografie i filmy ze zjawiskowym fenomenem. Zainteresowanie budzą bogactwa Laponii, ze słynnymi ametystami na czele.


krąg polarny Kilka kilometrów od miasta stoi przy szosie globus, gdzie turyści chętnie się fotografują, bo oznacza symboliczne miejsce, gdzie zaczyna się strefa polarna- arktyczna północ, w której latem słońce potrafi nie zachodzić, a zimą przez taki sam okres nie pojawia się nanowasiedziba św.Mikołaja niebie. Przetrwanie tam było możliwe tylko dzięki ogromnej pomysłowości, odporności i pracowitości. Linia zwana kołem polarnym jest oczywiście umowna, prawdziwa przemieszcza się, co roku i trudno byłoby ją wciąż na nowo wytyczać. Po raz pierwszy symboliczny znak został postawiony na drodze wiodącej z Rovaniemi do Sodankyla w latach 20. XX wieku. Wkrótce miejsce stało się popularne.

 W 1950 roku zapragnęła zobaczyć je wdowa po prezydencie Stanów Zjednoczonych Eleonora Roosevelt. Specjalnie na tę okazję zbudowano przytulna chatę z drewnianych bali, żeby była pierwsza dama USA miała gdzie się ogrzać i odpocząć. Wokół tego schroniska wszystko się zaczęło. Wyrosły restauracje dla zwykłych podróżnych, potem sklepy z pamiątkami, wreszcie powstała wioska św. Mikołaja. O tym, że święty mieszka właśnie tu wiedzą dzieci z całego Globu, a najwięcej listów do Niego, (co ciekawe) przychodzi właśnie z Polski. Wioska ma pocztę, renifery, liczne bary, stara wraz z nowo wybudowaną siedzibą św. Mikołaja.


Lahti

[Rozmiar: 18351 bajtów]



Lahti stanowi ważny międzynarodowy ośrodek sportów zimowych. Nad miastem górują trzy olbrzymie skocznie narciarskie, a z platformy obserwacyjnej na szczycie największej z nich, można podziwiać lasy i jeziora ciągnące się w nieskończoność. U stóp największej skoczni znajduje się ... basen pływacki, który w zimie zamarza i jest używany jako miejsce lądowania skoczków. Same skocznie nie są ani trochę podobne do "naszych" zakopiańskich. Wybudowane w płaskim (stosunkowo) terenie widoczne są już z daleka. Na zewnątrz obok wejścia do windy na największą umieszczona jest tablica pamiątkowa z imionami skoczków wygrywających organizowane tutaj mistrzostwa świata. Jest tam też imię Stanisława Marusarza który właśnie w Lahti zdobył w 1938 roku tytuł wicemistrza świata.


skocznia narciarska w Lahti- latem



Sauna


sauna fińska Być może najbardziej spopularyzowanym na świecie fińskim urządzeniem jest sauna. W Finlandii należy ona niemal do standardowego wyposażenia domów. Statystycznie jedna sauna przypada na trzech mieszkańców tego kraju.


Nokia


nokia

Początki firmy Nokia sięgają 1865 roku, w którym inżynier górnictwa Fredrik Idestam założył w południowo-zachodniej Finlandii zakład przetwórstwa drewna. W innym miejscu kraju w 1898 roku powstały Fińskie Zakłady Gumowe, a w roku 1912 — Fińska Fabryka Kabli. Udziały w tych dwóch firmach oraz w firmie Nokia stopniowo przechodziły w ręce niewielkiej grupy właścicieli. Ostatecznie w 1967 roku trzy przedsiębiorstwa połączono, tworząc jedną firmę Nokia Corporation. Na początku lat osiemdziesiątych Nokia umocniła swoją pozycję na rynku telekomunikacyjnym i elektroniki użytkowej, przejmując firmy Mobira, Salora, Televa i szwedzką firmę Luxor. W 1987 roku Nokia przejęła od niemieckiej firmy Standard Elektrik Lorenz oddział produkujący sprzęt elektroniczny oraz część oddziału produkcji podzespołów, a także francuską firmę z branży elektroniki użytkowej Oceanic. W tym samym roku Nokia kupiła szwajcarską fabrykę urządzeń do produkcji kabli Maillefer. Pod koniec lat osiemdziesiątych Nokia stała się największą firmą informatyczną w całej Skandynawii na skutek przejęcia od firmy Ericsson działu systemów przetwarzania danych. W 1989 roku Nokia znacznie zwiększyła swój udział w europejskim rynku produkcji kabli, przejmując holenderską firmę NKF. Od początku lat dziewięćdziesiątych Nokia koncentruje się na najważniejszej dla siebie dziedzinie — telekomunikacji, sprzedając jednocześnie swoje oddziały informatyczne i zakłady działające w tradycyjnych gałęziach przemysłu.



Strona główna