Trochę historii...

Pierwszymi mieszkańcami Finlandii byli koczownicy, zajmujący się w neolicie myślistwem i zbieractwem. Prawdopodobnie byli oni przodkami dzisiejszych Lapończyków (Sami). Przybywający w czasach późniejszych osadnicy z terenów wokół Morza Bałtyckiego mówili językiem ugrofińskim, blisko spokrewnionym z językiem estońskim i węgierskim, nie mającym nic wspólnego z językami skandynawskimi , należącymi do grupy języków indoeuropejskich.
Kraj pozostawał poza wpływem kultury europejskiej do XII w., kiedy to królowie szwedzcy rozpoczęli krucjatę w celu podboju Finlandii i nawrócenia jej pogańskich mieszkańców. Henryk- biskup szwedzki pochodzenia angielskiego, zamordowany przez fińskich wieśniaków, stał się później świętym, patronem kraju. Od XIII do XIX w. Finlandia pozostawała pod panowaniem szwedzkim. Jej kultura i oświata były dominacją szwedzką, język szwedzki stał się językiem urzędowym i używanym przez wyższe warstwy fińskiego społeczeństwa.
W wyniku wojen rosyjsko- szwedzkich w XVIII w. Rosja powoli, krok po kroku opanowywała kolejne części terytorium Finlandii. W 1809, po wygranej wojnie ze Szwedami car Aleksander I (1777- 1825) przyłączył Finlandię jako autonomiczne wielkie księstwo do Rosji. Pod rządami Aleksandra II (1818- 81) Finlandia cieszyła się dużą swobodą polityczną, nastąpił rozwój gospodarki. Cr propagował szersze używanie języka fińskiego, który przetrwał jako język ludu. Miało to na celu osłabieniu związków ze Szwecją, jednocześnie przyczyniło się do rozbudzenia poczucia wspólnoty narodowej i kulturowej wśród Finów. Działania jego następcy, Mikołaja II (1868- 1918), zmierzające do rusyfikacji kraju, wzmocniły jedynie ruch nacjonalistyczny i zjednoczyły wszystkie warstwy społeczeństwa.

Z chwilą wybuchu rewolucji w Rosji (1917- 18) przed Finlandią pojawiła się możliwość ogłoszenia niepodległości; został udaremniony komunistyczny zamach stanu i w 1919r. ustanowiono republikę. W 1917r. mieszkańcy Wysp Alandzkich usiłowali przyłączyć się do Szwecji, z którą łączyły ją więzi ekonomiczne i kulturowe sięgające XII w. W 1920r. Finlandia przyznała im autonomię, ale odmówiła prawa do odłączenia się; do dnia dzisiejszego Wyspy Alandzkie pozostają autonomiczną częścią Finlandii
W 1939r. na mocy paktu z Niemcami hitlerowskimi Związek Radziecki dokonał na Finlandię brutalnej agresji, ale nie zdołał pokonać bohatersko walczących Finów. Wyczerpana wojną Finlandia przyjęła warunki pokoju, na mocy którego utraciła większą część Karelii, leżącej we wschodniej części kraju, zachowała jednak niepodległość. Finlandia, pozostawiona przez aliantów bez pomocy, zwróciła się w stronę Niemiec, za co po wojnie Związek Radziecki narzucił jej ogromne reparacje. W okresie "zimnej wojny" Finlandia prowadziła prowadziła politykę, której celem było utrzymanie demokratycznych rządów i gospodarki wolnorynkowej bez narażania się Związkowi Radzieckiemu. Pojęcie "Finlandyzacji" stało się synonimem sytuacji małego, neutralnego kraju egzystującego obok komunistycznego supermocarstwa. Dopiero rozpad ZSRR pozwolił na uzyskanie pełni niezależności i umożliwił przystąpienie w 1995 roku do Unii Europejskiej.