Informacje o kraju

 Położenie i cechy geograficzne Francji

  Francja jest największym i najbardziej zróżnicowanym krajem Europy Zachodniej. Ciągnie się od pofałdowanych równin północy po nieregularne grzbiety Pirenejów, od poszarpanego wybrzeża Bretanii ku czystym, lazurowym jeziorom i lodowcom Alp. Jest tym samym jedynym krajem Europy należącym geograficznie zarówno do północy, jak i do południa - posiadając jednocześnie wybrzeże atlantyckie i śródziemnomorskie. Istnieje tu znaczna różnorodność ziem oraz krajobrazu, klimatu i roślinności.

Francja zajmuje obszar 551 000 km² i jest trzecim co do wielkości krajem Europy po Rosji i Ukrainie. Przypomina sześciokąt niemal z każdej strony otoczony morzem, bądź łańcuchami górskimi. Wyjątek stanowi granica północno-wschodnia, która jest prawie równinnym pasem na styku z Niemcami, Luksemburgiem i Belgią. Linia brzegowa Francji liczy ok. 3200 km i jest bardzo zróżnicowana, począwszy od kredowych, białych klifów Normandii i charakterystycznych dla Bretanii przylądków, a skończywszy na łagodnych, piaszczystych plażach Atlantyku. Plaże śródziemnomorskie są przeważnie kamieniste, a nawet skaliste, z wyjątkiem Langwedocji i niektórych plaż Roussillon. Główne rzeki Francji to Sekwana, Loara, Rodan i Ren.

  Ogólnie rzecz biorąc we Francji panuje klimat umiarkowany z łagodnymi zimami (za wyjątkiem terenów górzystych i Alzacji).

Atlantyk wywiera ogromny wpływ na północno-zachodnią część kraju, zwłaszcza na Bretanię, której klimat charakteryzuje się dużą wilgotnością powietrz i znaczną ilością opadów (200 dni deszczowych). Na tym obszarze występują też długotrwałe, niekiedy porywiste wiatry zachodnie.

W północno-wschodniej Francji, zwłaszcza w Alzacji, panuje klimat kontynentalny z ciepłym latem, a zimą na tyle chłodną, że śnieg zalega tutaj czasem całymi tygodniami. Najbardziej wilgotny okres z częstymi burzami przypada w Alzacji na czerwiec i lipiec.

Między Bretanią a Alzacją rozciąga się równinny Basen Paryski, na który wpływ wywierają klimaty obydwu tych regionów. Chociaż charakteryzuje się najniższą roczną sumą opadów (ok. 575 mm), pory deszczowe są tutaj zmienne, tak więc zmoknąć można zarówno zimą jak i latem. Średnia roczna temperatura dla Paryża wynosi 12^oC, ale w styczniu słupek rtęci może spadać poniżej zera, zaś w lipcu i sierpniu wskazywać ponad 30^oC.

Południowe, nadbrzeżne tereny wystawione są na działanie klimatu śródziemnomorskiego, który swym zasięgiem obejmuje również południowe Alpy, Masyw Centralny i wschodnie Pireneje. Na południu przymrozki należą do rzadkości. Występują tu za to wiosenne i jesienne ulewy - gwałtowne i krótkie, latem zazwyczaj nie pada. Natomiast w dolinie Rodanu przez 100 dni w roku wieją chłodne mistrale, które najbardziej dokuczliwe stają się wiosną.

  Francja od wielu lat jest państwem scentralizowanym. Przed rewolucją kraj składał się z 24 głównych i wielu mniejszych regionów. Ich stare nazwy nadal są w użyciu, choć ze względów administracyjnych w 1790 r. kraj podzielono na departamenty (obszary o wielkości ok. 6100 km²). We Francji kontynentalnej i na Korsyce jest ich 96, a w byłych koloniach zamorskich 5. Większość z nich nosi nazwy związane z cechami geograficznymi danej części kraju.

Departamenty dzielą się na arrondissements, a główne miasto każdego z nich zwane jest podprefektórą. Z kolei arrondissements dzielą się na kantony, a te na gminy (podstawowe jednostki władz miejskich). Każda z 36400 gmin we Francji zarządzana jest przez mera, który rezyduje w merostwie.

Departamenty są jednak bardzo małe, dlatego w 1972 r. wydzielono większe jednostki administracyjne. Utworzono wtedy 22 regiony zgodnie z ich dawnymi granicami.

Ponadto Francja posiada  3 terytoria zamorskie na Pacyfiku: Polinezję Francuską, Nową Kaledonię oraz wyspy Wallis i Futuna.

  Francja liczy 58,3 mln (1998 r.) mieszkańców, z czego ponad 20% zamieszkuje region paryski. Począwszy od lat 50-tych regularnie zmniejsza się liczba osób żyjących na terenach górskich i wiejskich. Przez ostatnie 2 stulecia Francja odnotowała znacznie niższy przyrost naturalny niż jej sąsiedzi. Jednocześnie kraj ten przyjął więcej imigrantów jakiekolwiek niż inne państwo w Europie.

         Gospodarka francuska osiąga mniej więcej średni poziom Unii Europejskiej. Problemem ostatnich lat jest duże, nawet 12% bezrobocie.

Francja to jeden z najbardziej uprzemysłowionych krajów świata. 40% siły roboczej zatrudnia sektor przemysłowy, z którego pochodzi ok. 50% dochodu narodowego. W przeciwieństwie do innych krajów wysoko uprzemysłowionych Francji brakuje wielkich korporacji - źródła prywatnego kapitału, chętnego do sponsorowania badań naukowych.

Francja jest krajem w dużym stopniu samowystarczalnym. Jest także największym producentem rolnym i eksporterem w strukturach Unii Europejskiej. Szczególne znaczenie mają uprawy zboża, kukurydzy i produkcja sera.

Informacje praktyczne

         Francja jest interesującym miejscem przez cały rok. Jednak najwięcej turystów zjeżdża się tu latem. W nadmorskich miejscowościach wypoczynkowych tłoczno zaczyna się już w maju. Jesień jest łagodna, ale popołudnia są zbyt chłodne na opalanie, nawet na Lazurowym Wybrzeżu. Zimą wielu amatorów nart przyjeżdża w Alpy, Pireneje i na inne tereny górskie. W okresie świąt Bożego Narodzenia, Sylwestra i ferii zimowych kwitnie turystyka zimowa, przez co mogą się pojawić pewne problemy ze znalezieniem noclegu. W Paryżu przez całą zimę odbywają się imprezy kulturalne. W lipcu i sierpniu dni są zazwyczaj ciepłe, a na południu upalne, więc tłumy turystów tłoczą się na plażach, w nadmorskich uzdrowiskach i na kempingach. W małych miasteczkach w niedziele i święta państwowe prawie wszystkie sklepy i niektóre restauracje są zamknięte. Ograniczony lub wstrzymany jest transport publiczny. Nieczynne mogą być również sklepy spożywcze, z wyjątkiem otwartej rano piekarni.

 Informacja turystyczna

  W każdym mieście, miejscowości, czy wiosce mieści się biuro informacji turystycznej prowadzone przez jednostkę władz lokalnych, bądź przez zrzeszenie miejscowych handlowców. Obydwa oferują usługi na wysokim poziomie i prawie zawsze dysponują co najmniej mapą okolicy. Niektóre z biur dokonują wymiany waluty, ale kurs bywa niekorzystny. Z reguły za niewielką opłatą można tam również zarezerwować nocleg.

      W Polsce informacje o Francji możemy uzyskać w rządowym biurze informacji turystycznej zwanym Maison de la France. Oddział ten został powołany z końcem 1998 r. przy Ambasadzie Francji.

  Dokumenty

1. Paszport - jest niewątpliwie najważniejszym dokumentem w podróży. Powinien zachowywać ważność jeszcze parę miesięcy po planowanym zakończeniu podróży. Większość państw określa ten okres na 180 dni. Osoby poniżej 16-ego roku życia mogą figurować w paszporcie rodziców, jednak często bywa to kłopotliwe. Utratę paszporty poza granicami kraju należy bezzwłocznie zgłosić na policji i w polskim konsulacie, bądź ambasadzie. W świetle obowiązujących przepisów wszyscy ludzie przebywający na terenie Francji muszą mieć przy sobie jakiś dokument tożsamości. W przypadku turystów zagranicznych jest to paszport, a turystów z Unii Europejskiej dokument tożsamości danego kraju.

2.   Wizy - obywatele Polski nie muszą starać się o wizę, jeżeli ich pobyt we Francji będzie krótszy niż 3 miesiące. Zasadniczo nie można przedłużać pobytu turystycznego za wyjątkiem  nagłych przypadków np. kłopotów zdrowotnych. Osoby, które zamierzają podjąć pracę, albo pozostać w tym kraju na okres dłuższy niż 3 miesiące muszą złożyć w najbliższym Konsulacie lub Ambasadzie wniosek o przyznanie wizy długoterminowej. Osoby, które otrzymają taką wizę będą musiały postarać się o wizę pobytową w ciągu max. 8 dni od daty przyjazdu do Francji.                                                                                                                                                                                                                   

3.  Prawo jazdy - we Francji honorowane są zagraniczne prawa jazdy, niemniej jednak zawsze warto mieć przy sobie również międzynarodowe praw jazdy, gdyż jego posiadanie może ułatwić wiele spraw, zwłaszcza jeśli chodzi o wypożyczanie samochodów.

4.      Ubezpieczenie

a.    Ubezpieczenie kosztów leczenia - gwarantuje ono zwrot kosztów: bezpośredniej pomocy lekarskiej, łącznie kosztami transportu do ambulatorium lub szpitala, dalszego leczenia (tylko do momentu, kiedy stan chorego pozwoli na przewiezienie go do kraju), podróży powrotnej poszkodowanego.

b.    Ubezpieczenia następstw nieszczęśliwych wypadków - za nieszczęśliwy wypadek uważane jest nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, w następstwie którego osoba ubezpieczona, niezależnie od swojej woli doznała trwałego uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia lub zmarła. Wysokość świadczenia uzależniona jest od stopnia trwałego uszczerbku na zdrowiu, zwyczajowo ustalonego przez lekarzy powołanych przez dane towarzystwo ubezpieczeniowe. W przypadku śmierci osoby ubezpieczonej świadczenie przechodzi na osobę upoważnioną lub na członków rodziny.

c.    Ubezpieczenie Assistance - w przypadku tego ubezpieczenia towarzystwo ubezpieczeniowe za dodatkową opłatą rozszerza zakres ochrony ubezpieczeniowej, która może obejmować np. pomoc prawną i finansową, koszty transportu towarzyszących członków rodziny, opiekę na nieletnimi dziećmi, wcześniejszy powrót do kraju.

d.    Zielona Karta - jest to obowiązkowe międzynarodowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane przez kierowcę poza granicami kraju. Wyjazd samochodem bez tego dokumentu jest nielegalny i w praktyce prawie niemożliwy, gdyż służby graniczne kontrolują jego posiadanie na równi z paszportem.

e.    Autocasco - ubezpieczenie to chroni właściciela samochodu przed poniesieniem wydatków związanych z uszkodzeniem lub kradzieżą samochodu. W przypadku powstania szkody za granicą towarzystwa ubezpieczeniowe wymagają, aby główna naprawa była przeprowadzona po powrocie do kraju. AC zapewnia pokrycie kosztów naprawy za granicą tylko w zakresie niezbędnym do kontynuowania bezpiecznej jazdy i tylko do określonej kwoty.

f.     Assistance (samochodowe) - poszerza zakres ubezpieczenia samochodowego, które może obejmować np. organizację i pokrycie kosztów holowania do najbliższego parkingu czy warsztatu, powrotu do Polski kierowcy i pasażerów w razie niemożliwości naprawy samochodu za granicą.

       Jeżeli wybieramy się do Francji samochodem należy pamiętać, że przy wjeździe na prawie wszystkie autostrady (z wyjątkiem okolic większych miast) pobierane są opłaty. Autostrada daje możliwość szybszej i bezpieczniejszej podróży, jednak równie dobrze rozwinięta jest sieć dróg szybkiego ruchu.